De Romeinse Bouwkunde.

De Romeinen behoren tot de beste bouwers uit de geschiedenis. Ze bouwden bruggen, riolen, havens, wegen, kanalen, huizen, tempels en aquaducten. Een aquaduct is een kanaal voor het vervoeren van water. Meestal gebeurde het vervoeren van water onder de grond, maar op sommige plekken kon dit niet. Dan bouwden de Romeinen bogen van beton en steen. Het waterkanaal moest over de hele lengte precies even schuin aflopen. Want dan bleef het water even hard stromen. Behalve een aquaduct was ook beton een uitvinding van de Romeinen. Het was sterk, goedkoop en gemakkelijker dan steenblokken.

Dit Romeinse aquaduct staat nog steeds overeind in Segovia, in Midden-Spanje
Aquaduct betekent eigenlijk waterleiding. Dit is de Pont du Gard, een aquaduct in Zuid-Frankrijk. Het water stroomde op 50 meter hoogte boven de rivier de Gard naar Nîmes. Het aquaduct was 50 km lang. Het werd gebouwd tijdens de regering van keizer Augustus. (27 v. Chr. tot 14 na Chr.)

Iedere grote Romeinse stad had midden in de stad een plein. Dat werd het forum genoemd. Het was een soort marktplaats, waar iedereen samen kwam. In Rome is nog een deel over van het forum. Het heet natuurlijk het "Forum Romanum" (het plein van Rome) Hieronder zie je de overblijfselen van dat plein.
Het Forum Romanum was het centrum van de stad. Alle belangrijke gebouwen stonden er in de buurt. Het Colosseum en het Circus Maximus stonden er ook vlakbij.

de gladiatoren

Oorsprong
In de tijd van de romeinen waren gladiatoren de helden uit die tijd. de gladiatorengevechten waren waarschijnlijk godsdienstig van oorsprong , en werden gehouden bij begrafenissen ter ere van de overledene. Maar in de tijd van de keizers waren ze alleen maar een bloedige sport .
Deze Romeinse mosaïc toont gladiators die gewonnen hebben en anderen die gedood werden.
De gladiatoren vochten in een Arena. In een Arena konden zo'n 50.000 toeschouwers. De voorstelling begon altijd met de intocht van de gladiatoren.Voordat de gladiatoren gaan vechten zegden ze tegen de keizer "morituri te salutant"(wij die gaan sterven groeten u) en de strijd begon, met muzikale begeleiding. Als een strijder zwaar gewond werd, riep het volk: "Habet" (hij heeft hem). De gevallen gladiator kon in dit geval zijn hand opheffen en daarmee om genade vragen. Beslissend daarbij was of hij goed gestreden had of niet. De keizer balde zijn vuist als de gladiator mocht blijven leven, en stak zijn duim omlaag als hij moest sterven.De gladiatoren waren meestal slaven of misdadigers en ze werden goed getraind op speciale scholen. Sommige mannen boden zich zelfs aan als vrijwilliger, keizer Commodus verbaasde Rome door zelf in de arena te vechten. Ze hadden meestal een hard en een kort leven. Er waren verschillende soorten wapens en gladiatoren. Iedereen was dol op die sport, weinig protesteerden om die bloedige sport te verbieden.


gladiator: afgeleid van "gladius", het Latijnse woord voor "zwaard".

Samnite: een gladiator met een rechthoekig schild, scheenbeenplaat - uit leder of metaal - voor het linkerbeen, een helm met pluimen en een vizier.

Thraciër: een gladiator met een kromzwaard en een heel klein schild.

Secutor: een gladiator met een ovale schild, scheenbeenplaat voor het linkerbeen, een helm met een vizier. Bij de secutor werden zijn armen beschermd door banden .

Retiarius: een gladiator met visnet en drietand.

De gladiatoren in deze tijd zijn boksers, dat vinden wij omdat ze elkaar ook kapot slaan.

De Romeinse geneeskunde

De Romeinse geneeskunde is een aanvulling van de Griekse geneeskunde, Alleen kan de Romeinse enkele belangrijke medische schrijvers aanwijzen. De bekendste is Galenus, een in Rome levende Griek uit Pergamum, die een goed logisch medisch systeem van Hyppocrates. Hij experimenteerde en voegde er nieuwe observaties aan de kennis van Hyppocrates toe. Galenus was een veel opleverende schrijver, er zijn meer dan tweehonderd grote en kleinere verdragen tussen volken hebben tot de vooravond van de 19de eeuw in trek gedaan. Zijn ontleedkunde werd in 1543 door Vesalius, en zijn fysiologie in 1628 door Harvey onttakeld.


Hoe werden gewonden Romeinse soldaten verzorgd na een gevecht?

Historicus en archeoloog Maarten Dolmans demonstreerde in de St. Maartenskliniek in Nijmegen een Romeinse operatie en voerde keuringen uit om te beoordelen of je lichamelijk geschikt zou zijn voor deelname aan het indrukwekkende Romeinse leger.
Mathijs Deen bezocht daarvoor de spreekkamer van de Romeinse arts, voor proeven van klassieke oorlogschirurgie.

De Romeinse geneeskunde is een aanvulling van de Griekse geneeskunde, Alleen kan de Romeinse enkele belangrijke medische schrijvers aanwijzen. De bekendste is Galenus, een in Rome levende Griek uit Pergamum, die een goed logisch medisch systeem van Hyppocrates. Hij experimenteerde en voegde er nieuwe observaties aan de kennis van Hyppocrates toe. Galenus was een veel opleverende schrijver, er zijn meer dan tweehonderd grote en kleinere verdragen tussen volken hebben tot de vooravond van de 19de eeuw in trek gedaan. Zijn ontleedkunde werd in 1543 door Vesalius, en zijn fysiologie in 1628 door Harvey onttakeld.

Het huwelijk bij de Romeinen

Liefde speelde bij een huwelijk wel een rol, maar niet de grootste rol. Bij een huwelijk kwamen veel meer zaken kijken dan nu. De verwachtingen voor een man en een vrouw waren verschillend. De verwachtingen van het getrouwde leven en wat men dacht te ontvangen hing erg af van hun leeftijd, geslacht en sociale status.Het leven van de vrouw als ze getrouwd is: Wanneer de bruid trouwt is ze nog in haar jonge tienerjaren. Nhet huwelijk is ze geen klein meisje meer, maar een gewaardeerde vrouw. Ze ontvia ng respect door haar werk in het huishouden, en ze droeg een grote verantwoordelijkheid. Ze bezat de sleutels van het huis, en was de baas van haar werknemers. Verder maakt ze kleding voor de familie. Het leven van de man: De man profiteert van de uitgebreide familie, zij steunen hem in zijn politieke handelingen. Verder profiteert hij natuurlijk ook van de bruidsschat die zijn schoonouders hun dochter meegeven.
De man en de vrouw:Het huwelijk was ook een voorwaarde voor het ‘legaal’ krijgen van kinderen. Een zakelijke gelegenheid:Vaak was het huwelijk, zoals al duidelijk is, in de Romeinse tijd geen romantische aangelegenheid, maar een zakelijke overeenkomst tussen twee families. Wanneer de zoon in zijn midden twintiger jaren was, en de dochter in haar vroege tienerjaren, werden hun verloofden uitgezocht door hun ouders. Hierbij werden vaak vrienden geraadpleegd, en werd er vooral gelet op het verbeteren van de financiële positie van hun eigen familie. Bij de verloving werden tussen de twee families geschenken uitgewisseld. Er werden afspraken gemaakt over de bruidsschat, en de overeenkomst werd getekend. Alles werd bezegeld met een kus. De trouwdatum werd heel zorgvuldig uitgekozen, hoewel juni de maand was die de meesten prefereerden, vonden huwelijken gedurende het hele jaar plaats.De belangrijkste functie van het huwelijk: het krijgen van kinderen. (Hier slaagde men over het algemeen wel in.) Een ander doel is dat deze kinderen later jouw erfgenamen kunnen worden, en later voor je zouden kunnen zorgen. Wanneer een vrouw geen kinderen kon krijgen, kon het ideaal om één partner te behouden onder druk komen te staan. Echter, het gebeurde soms dat men toch getrouwd bleef (dat staat op grafstenen), omdat men zoveel van elkaar houdt, en elkaar zo dierbaar is.